Forum.Naturolog.pl

[taurus]

źle mnie zrozumiałeś mirek_81 ja wiem że jak Bóg nas kocha to daje nam różne choroby żebyśmy się opamiętali,albo jaką pokutę za grzechy naszych przodków żeby ich zbawić i tak jak mówisz może co do mnie też ma jakieś plany i tu masz rację.
Ja wiem że są ludzie którzy w sytuacjach tragicznych jak np;śmierć ukochanej osoby,czy różne katastrofy winią Boga słowami dlaczego ja,dlaczego my,albo nie ma Boga skoro tak się dzieje.
Tak jak już pisałem to wszystko zamierzone plany wobec nas i zobacz jeżeli przytoczyć tu fragment z Biblii "..tak nas ukochał,że syna swojego jedynego wydał na śmierć,żeby nam dać życie wieczne po śmierci.."Jak coś przekręciłem to wybaczcie.
I w pewnym sensie to faktycznie masz racje że są wobec nas jakieś plany Boskie i jeżeli my świadomie odwracamy sie od Boga to Bóg nas nie słucha,albo daje nam takie szanse w stylu choroby,czy inne nieszczęścia.
I stąd moje obawy przed stosowaniem medycyny niekonwencjonalnej,ale tak jak już pisałem pytałem o to księdza i powiedział że się na tym nie bardzo zna,ale zagrożenia duchowego tu nie widzi,no i tym mnie uspokoił.
Nie wiem czy dobrze to wytłumaczyłem o co mi chodzi,ale mam nadzieję że tak.
Pozdrawiam.

źle mnie zrozumiałeś mirek_81 ja wiem że jak Bóg nas kocha to daje nam różne choroby żebyśmy się opamiętali,albo jaką pokutę za grzechy naszych przodków żeby ich zbawić i tak jak mówisz może co do mnie też ma jakieś plany i tu masz rację.
Ja wiem że są ludzie którzy w sytuacjach tragicznych jak np;śmierć ukochanej osoby,czy różne katastrofy winią Boga słowami dlaczego ja,dlaczego my,albo nie ma Boga skoro tak się dzieje.
Tak jak już pisałem to wszystko zamierzone plany wobec nas i zobacz jeżeli przytoczyć tu fragment z Biblii "..tak nas ukochał,że syna swojego jedynego wydał na śmierć,żeby nam dać życie wieczne po śmierci.."Jak coś przekręciłem to wybaczcie.
I w pewnym sensie to faktycznie masz racje że są wobec nas jakieś plany Boskie i jeżeli my świadomie odwracamy sie od Boga to Bóg nas nie słucha,albo daje nam takie szanse w stylu choroby,czy inne nieszczęścia.
I stąd moje obawy przed stosowaniem medycyny niekonwencjonalnej,ale tak jak już pisałem pytałem o to księdza i powiedział że się na tym nie bardzo zna,ale zagrożenia duchowego tu nie widzi,no i tym mnie uspokoił.
Nie wiem czy dobrze to wytłumaczyłem o co mi chodzi,ale mam nadzieję że tak.
Pozdrawiam.

[N-log]

"Zgrzeszył myślą, mową, uczynkiem i zaniedbaniem" - lubię ten fragment, czemu? Bóg jest na nas "zły", kiedy zgrzeszymy którymś z powyższych, ale czemu? Bo grzesząc myślą (pesymizmem, stresem) szkodzimy sobie; mową (konsekwencja myśli) szkodzimy sobie; uczynkiem i zaniedbaniem (tryb życia) szkodzimy sobie
Bóg nic nie musi robić, zsyłać żadnych kar i nieszczęść, bo sami je sobie tworzymy, własnymi dłońmi. Kowale własnego losu.
Ja dawno rozszyfrowałem, że w miejsce Boga należy wstawić nas i wszystko się rozjaśni. W końcu chyba każda księga religijna mówi o nas, jako o synach Boga. Jak ja jestem synem Polaka, to jestem też Polakiem

[Gabi1]

[taurus]

Mam tu coś co każdy powinien wiedzieć jaką rolę spełniają nerki i dlaczego jest ważne aby mocz wydalić:
Układ wydalniczy – budowa i funkcje. Powstawanie moczu.

Istota procesu wydalania jest usuwania z organizmu zbędnych lub szkodliwych produktów przemian metabolicznych, głównie azotowych, które powstają w czasie degradacji aminokwasów i kwasów nukleinowych.

Proces ten jest charakterystyczny głównie dla zwierząt, gdyż wchłaniają one z jelita więcej aminokwasów (powstających w czasie trawienia białek) niż by to wynikało z zapotrzebowania organizmu. Nadmiar ten musi być przekształcony w inne związki bądź utlenione.
R E K L A M A czytaj dalej ↓

Azotowe produkty przemiany materii:

Typ wydalanych końcowych produktów metabolizmu azotowego oraz sposób ich wydalania jest ściśle determinowany przez środowisko życia organizmu.

* Zwierzęta wodne wydalają silnie toksyczny, a przy tym dobrze rozpuszczalny amoniak. Zwierzęta o niewielkich rozmiarach pozbywają się tego toksycznego związku dzięki bezpośredniej dyfuzji do środowiska odbywającej się prze powierzchnię ciała lub przez skrzela. Zwierzęta większe prócz tego wydalają go w dużej ilości moczu, aby stężenia NH3 było niskie.
* U zwierząt lądowych, woda nigdy nie jest dostępna w ilościach nie ograniczonych, a dyfuzja amoniaku przez powłoki ciała jest niemożliwa. Zwierzęta te, dzięki nakładom energii wiążą amoniak z dwutlenkiem węgla, w wyniku czego powstaje karbamylofosforan. U płazów i ssaków, które nie są zmuszone prowadzić zbyt oszczędnej gospodarki wodnej, karbamylofosforan zostaje włączony w cykl zwany mocznikowy. Jest to cykl przemian trzech aminokwasów, w których po przyłączeni cząsteczki amoniaku powstaje mocznik. Jego synteza zachodzi w mitochondriach, jest to związek mniej toksyczny od amoniaku , dzięki czemu jego stężenie moczu może być większe.
* Najbardziej oszczędnym produktem wydalania na lądzie jest kwas moczowy - bardzo słabo rozpuszczalny w wodzie, a przez to mało toksyczny. Już przy niskim stężeniu wytrąca się z wody w postaci kryształów, które zwierze może wydalić obywając się praktycznie przez utraty wody. Jest to jednak wydalanie najkosztowniejsze energetycznie.

Fizjologia wydalania

Narządy wydalnicze umożliwiają oczyszczanie płynów z ciała z końcowych, często toksycznych produktów metabolizmu, związków, które przypadkowo się w nim znalazły oraz z nadmiaru wody jonów.

Budowa i działanie układu wydalniczego człowieka.

Układ wydalniczy człowieka składa się z następujących elementów:

- nerek

- moczowodów

- pęcherz moczowego

- cewki moczowej

Mocz powstaje w nerkach, skąd jest odprowadzany moczowodami do pęcherza moczowego. Ośrodek regulujący odruchowy skurcz pęcherz moczowego i wydalanie moczu znajduje się w krzyżowej części rdzenia kręgowego.

Ośrodek ten podlega nadrzędnym ośrodkom kory mózgowej, dlatego też oddawanie moczu jest procesem świadomym.

Budowa nerki:

Nerki

Nerki są umiejscowione na tylniej ścianie jamy brzusznej, po obu stronach kręgosłupa, na wysokości od ostatniego kręgu piersiowego do drugiego kręgu lędźwiowego (dodać należy, że prawa nerka jest przesunięta nieco niżej). Do ich górnej powierzchni przylegają gruczoły nadnerczowe (nadnercza). Na przyśrodkowym brzegu każdej nerki zwraca uwagę zagłębienie nazywane wnęką nerkową, przez którą przechodzą: moczowód, tętnica nerkowa, żyła nerkowa i nerwy. Zewnętrzna część nerki to kora o jaśniejszym zabarwieniu, pod którą położony jest ciemniejszy rdzeń nerki. Ten ostatni zbudowany jest z pięciu do piętnastu piramid nerkowych, rozdzielonych słupami nerkowymi. Nazwa "piramidy" wzięła się z trójkątnego kształtu tych struktur. Podstawa każdej piramidy zwrócona jest do powierzchni zewnętrznej, natomiast wierzchołek zwrócony jest do wewnątrz. Tworzy on brodawkę nerkową, w której znajdują się ujścia przewodów wyprowadzających mocz do lejkowatej miedniczki nerkowej. Z miedniczki mocz przepływa do moczowodu i dalej do pęcherz moczowego (z każdej nerki wychodzi jeden moczowód).

Pęcherz moczowy jest nieparzystym zbiornikiem moczu o bardzo rozciągliwych ścianach. Objętość wypełnionego pęcherza wynosi nawet około 800ml, a po opróżnieniu zaledwie kilkadziesiąt.

Mocz z pęcherza moczowego usuwany jest na zewnątrz poprzez cewkę moczową. Spełnia więc funkcję wyłącznie wydalniczą.

Układ ultrafiltrujący.

nerka - moczowód - pęcherz moczowy - cewka moczowa

Nefron

Jest on strukturalną, funkcjonalną jednostką nerki. Splot naczyń włosowatych kłębuszka nerkowego tworzą tzw. sieć dziwną otoczoną torebką Bowmana. Tętniczka doprowadzająca ma większą średnicę niż tętniczka odprowadzająca. Na skutek różnicy ciśnień między kłębkiem a torebką woda i substancje drobnocząsteczkowe przesączają się (tzw. filtracja kłębuszkowa) do wnętrz torebki Bowmana. Zbierający się w niej ultraprzesącz (mocz pierwotny) ma skład chemiczny i ciśnienie osmotyczne takie samo jak płyny ciała, ale nie zawieraj komórek i białek. W kanaliku krętym I rzędu następuje zwrotne wchłanianie do płynów ciała substancji potrzebnych organizmowi - związków organicznych, jonów, wody. Procesy te określa się jako resorpcję zwrotną obowiązkową. Niektóre substancje, np. kwas moczowy, przenikają z tętniczek otaczających kanalik do jego światła. Proces ten nazwano sekrecją kanalikową.

W pętli Henlego odbywa się proces zagęszczania. Ściany zstępującej części pętli przepuszczają wodę i jony (zwłaszcza Na+). Nabłonek części wstępującej jest nieprzepuszczalny dla wody, czynnie resorbując jony i biernie mocznik.

Kanalik kręty II rzędu i kanalik zbiorczy przeprowadzają resorpcję zwrotną nadobowiązkową, ponieważ tu odbywają się procesy wchłaniania zwrotnego uzależnione od aktualnych potrzeb organizmu w stosunku do jonów i wody. Przy niedoborze są one silnie resorbowane do płynów ciał. W wyniku tych wszystkich procesów powstaje tzw. mocz wtórny, który kanalikami zbiorczymi spływa do miedniczek nerkowych.

Skład moczu

Skład moczu i jego ilość zależy od stanu fizjologicznego organizmu, środowiska życia i składu pobieranego pokarmu oraz wypijanych płynów. Około połowę rozpuszczonych w moczu substancji stanowi mocznik - produkt przemiany aminokwasów. Oprócz niego w moczu znajduje się urochrom i urobilinogen - barwniki moczowe będące produktami rozkładu hemoglobiny, kwas moczowy pochodzący z przemian kwasów nukleinowych, kreatynina - z przemian azotowych, zwłaszcza w mięśniach oraz jony sodowe, potasowe, wapniowe, magnezowe, chlorkowe, siarczanowe (VI) i fosforanowe. Średnia dobowa produkcja moczu wynosi około 1,5 dm3.

Ilość, skład i właściwości moczu mają znaczenie diagnostyczne i informują o stanie fizjologicznym organizmu. Obecność białek i hemoglobiny wskazuje na schorzenia zapalne nerek i uszkodzenie kłębków oraz cewek nerkowych, obecność cukru i ciał ketonowych - sugeruje cukrzycę, a zbyt duża produkcja moczu wskazuje na niewydolność przysadki mózgowe i wydzielanie ADH.

Higiena układu wydalniczego

Nerki są organem bardzo dobrze ukrwionym. Jest to związane z wykonywaną przez nie ciągłą pracą osmotyczną i wydalniczą, co wymaga stałego zaopatrywania w tlen. W ciągu doby przez nerki przepływ ok. 1500 dm3 krwi.

Praca nerek nie może być przerwana nawet na krótki czas, ponieważ następuje wtedy zatrucie organizmu końcowymi produktami azotowej przemiany materii. Zatrzymywanie mocznika we krwi prowadzi do ciężkiego schorzenia - mocznicy, przebiegającej z objawami śpiączki, kończącej się śmiercią.

W trosce o właściwe funkcjonowanie układu należy;

- unikać przeziębień okolicy lędźwiowej ciała;

- utrzymywać w czystości zewnętrzne narządy wydalnicze, by nie dopuścić do infekcji mikroorganizmami wywołującymi zapalenia pęcherza, a gdy wnikną dalej - miedniczek i całych nerek.

Zakażenia, zwłaszcza bakteryjne, często przechodzą w stan przewlekły i powodują zniszczenie miąższu nerkowego. Przyczyną tych schorzeń mogą być ogniska zapalne w różnych częściach ciała (migdałki, zęby, zatoki) lub niektóre choroby, np. grypa, szkarlatyna, angina.

Na nerki szkodliwie wpływ alkohol, który - przesączając się przez kanaliki - niszczy je; nerka ulega zwyrodnieniu, kurczy się i porasta tłuszczem, a kanaliki zanikają. Alkohol zmniejsza też wydzielanie ADH, działając moczopędnie. Skłonność do wytrącania się z moczu rozpuszczonych w nim substancji nieorganicznych lub organicznych jest przyczyną kamicy nerkowej (moczanowej). Wytrącające się substancje w postaci kryształków ulegają zlepieniu, tworząc kamienie. Są one wydalane z moczem lub zalegają w dogach moczowych, głównie w miedniczce nerkowej i powiększają się stopniowo w skutek odkładania się na ich powierzchni nowych złogów mineralnych. Prowadzi to nieuchronnie do postępującego uszkadzania miąższu nerki na skutek zastoju moczu i zakażenia.

Albo to:

Przewlekła niewydolność nerek

Wprowadzenie

Przewlekła niewydolność nerek (PNN), rozwija się bezbólowo, podstępnie, ‘w ukryciu’ i jest chorobą nieuleczalną, która doprowadza do śmierci, jeżeli nie zostanie zastosowane w schyłkowym jej stadium kosztowne leczenie nerkozastępcze: dializoterapia lub transplantacja nerki.

W Polsce na przewlekłe choroby nerek (PChN) prowadzące do PNN może być chorych nawet ponad 4 miliony osób, z czego tylko 200 tysięcy ma świadomość choroby. Pogarszanie się czynności nerek długo przebiega bezobjawowo, a gdy symptomy choroby się pojawiają, to są często niecharakterystyczne, co utrudnia zdiagnozowanie choroby. W skutek tego najczęściej PNN jest rozpoznawane zbyt późno. Połowa chorych zostaje zdiagnozowana w ostatniej fazie PNN, co oznacza, że może być leczona już tylko dializami lub przeszczepem nerki. Chociaż PNN nie można wyleczyć, to można znacząco spowolnić jej rozwój dzięki wczesnemu rozpoznaniu i właściwemu leczeniu.

Przewlekła niewydolność nerek

PNN oznacza, że nerki zostały w znacznej części zniszczone przez chorobę i nie są w stanie pełnić swych podstawowych funkcji, a więc wydalania wszystkich trucizn z organizmu wraz z moczem. Stadium zaawansowania przewlekłej niewydolności nerek określa się przez pomiar filtracji kłębuszkowej (glomeral filtration rate - GFR).

Tradycyjnie, dla celów praktycznych o PNN możemy mówić w przypadku, gdy szybkość przesączania kłębuszkowego obniża się poniżej poziomu 80 ml/min./1,73 m2 powierzchni ciała, co oznacza obniżenie prawidłowego przesączania kłębuszkowego nerek o 20 - 30%. Rozpoznaje się wtedy okres utajonej PNN. Największym zagrożeniem dla chorego jest zatrucie organizmu, które w finalnym stadium zwane jest mocznicą i dotyczy praktycznie wszystkich narządów, tkanek i komórek.

Zatrucie organizmu - metabolizm białek w PNN

Białka są niezbędnym składnikiem dla prawidłowego funkcjonowania organizmu. Są dostarczane w pożywieniu i odpowiednio przetwarzane przez organizm. Podczas procesu ich przetwarzania w organizmie powstają trucizny, które w całości są wydalane przez nerki. W przypadku PNN, kiedy podstawowa funkcja wydalnicza nerek jest zaburzona, część trucizn z przemiany białek pozostaje w organizmie, powodując jego zatrucie. Wraz z postępującą niewydolnością nerek zwiększa się także ilość trucizn i toksyn, a tym samym zatrucie całego organizmu (mocznica). Wówczas istnieje konieczność zastąpienia własnej niewydolnej nerki sztucznym lub pobranym organem.

Aby opóźnić tę konieczność uzasadnione jest zastosowanie diety z ograniczeniem białka.

Należy też podkreślić, że w zaawansowanych stadiach PNN chorzy samoistnie ograniczają przyjmowanie białek i kalorii, zwiększając ryzyko niedożywienia.

Niedożywienie w PNN

1.

Optymalna dieta musi dostarczać odpowiednią do potrzeb, stopnia wydolności nerek i sposobu leczenia ilość białka, energii, wody, elektrolitów, fosforanów, wapnia, witamin i minerałów. Zgodnie z zaleceniami ekspertów dieta pacjentów z PNN powinna opierać się o dietę z ograniczeniem białka odpowiednio wzbogaconą właściwymi aminokwasami (składnik budulcowy białka) i z odpowiednią ilością kalorii.
2.

Utrata łaknienia jest jednym z najwcześniej występujących czynników, wpływających na rozwój niedożywienia w PNN. Samoistne ograniczanie przez pacjenta przyjmowania kalorii i białek pojawia się, gdy filtracja kłębuszkowa zmniejsza się do 50% prawidłowych wartości, a więc już przy średnim zaawansowaniu PNN.
3.

Niedożywienie jest częstym zaburzeniem u osób chorych na PNN i poważnym czynnikiem ryzyka zwiększonej chorobowości i śmiertelności.

Mocznica - największe zagrożenie PNN

Mocznicą nazywa się stan głębokiego zatrucia organizmu w wyniku PNN. Zatrucie jest spowodowane zatrzymaniem w organizmie coraz większej ilości odpadów przemiany materii, (które normalnie wydalane są z moczem), zakwaszenia organizmu oraz zaburzenia ilości wody i minerałów w organizmie. Do najczęstszych objawów mocznicy należą: nudności, wymioty, osłabienie, niedokrwistość, drgawki, a w okresie zejściowym śpiączka mocznicowa.

Objawami towarzyszącymi są: obrzęk płuc, obrzęk mózgu, jałowe zapalenie osierdzia i martwicze zapalenie jelita grubego.

Według niektórych źródeł, w tym Discovery Channel, w warunkach ekstremalnych dla opóźnienia odwodnienia należy pić własny mocz[26][27]. Opinie na ten temat są podzielone, np. procedury opracowane dla żołnierzy amerykańskich w przypadku konieczności przetrwania w warunkach ekstremalnych ostrzegają, aby nie pić własnego moczu[6]. Inni wyjaśniają, że picie własnego moczu przez 1–2 dni, aby zapobiec odwodnieniu, nie jest szkodliwe, ale gdy mocz jest już silnie skoncentrowany, to dalsze jego picie będzie prowadzić do zatrucia organizmu toksycznymi produktami przemiany materii (po wypiciu moczu są wchłaniane z przewodu pokarmowego i trafiają ponownie do nerek) i pojawienia się objawów fatalnej w skutkach niewydolności nerek[28]. Nawet krótkotrwałego picia moczu nie zaleca się osobom z raną, która doprowadziła do zmiażdżenia tkanki mięśniowej[28], albowiem z uszkodzonych włókien mięśniowych do krwiobiegu przenikają jony potasowe i fosforowe, których usunięcie może okazać się niedostateczne, prowadząc do zagrażających życiu wysokich stężeń[28]. Także konsumpcja pokarmu bogatego w potas (np. banany) jest przeciwwskazana dla osób pijących własny mocz[28].

Ponadto w warunkach ograniczonego dostępu do wody (np. katastrofa, nocny lot samolotem) zaleca się dietę węglowodanową i ograniczenie spożycia soli oraz pokarmów bogatych w proteiny[5], aby zmniejszyć ilość produktów przemiany materii wydalanych wraz z moczem.

Mam tu coś co każdy powinien wiedzieć jaką rolę spełniają nerki i dlaczego jest ważne aby mocz wydalić:
Układ wydalniczy – budowa i funkcje. Powstawanie moczu.

Istota procesu wydalania jest usuwania z organizmu zbędnych lub szkodliwych produktów przemian metabolicznych, głównie azotowych, które powstają w czasie degradacji aminokwasów i kwasów nukleinowych.

Proces ten jest charakterystyczny głównie dla zwierząt, gdyż wchłaniają one z jelita więcej aminokwasów (powstających w czasie trawienia białek) niż by to wynikało z zapotrzebowania organizmu. Nadmiar ten musi być przekształcony w inne związki bądź utlenione.
R E K L A M A czytaj dalej ↓

Azotowe produkty przemiany materii:

Typ wydalanych końcowych produktów metabolizmu azotowego oraz sposób ich wydalania jest ściśle determinowany przez środowisko życia organizmu.

* Zwierzęta wodne wydalają silnie toksyczny, a przy tym dobrze rozpuszczalny amoniak. Zwierzęta o niewielkich rozmiarach pozbywają się tego toksycznego związku dzięki bezpośredniej dyfuzji do środowiska odbywającej się prze powierzchnię ciała lub przez skrzela. Zwierzęta większe prócz tego wydalają go w dużej ilości moczu, aby stężenia NH3 było niskie.
* U zwierząt lądowych, woda nigdy nie jest dostępna w ilościach nie ograniczonych, a dyfuzja amoniaku przez powłoki ciała jest niemożliwa. Zwierzęta te, dzięki nakładom energii wiążą amoniak z dwutlenkiem węgla, w wyniku czego powstaje karbamylofosforan. U płazów i ssaków, które nie są zmuszone prowadzić zbyt oszczędnej gospodarki wodnej, karbamylofosforan zostaje włączony w cykl zwany mocznikowy. Jest to cykl przemian trzech aminokwasów, w których po przyłączeni cząsteczki amoniaku powstaje mocznik. Jego synteza zachodzi w mitochondriach, jest to związek mniej toksyczny od amoniaku , dzięki czemu jego stężenie moczu może być większe.
* Najbardziej oszczędnym produktem wydalania na lądzie jest kwas moczowy - bardzo słabo rozpuszczalny w wodzie, a przez to mało toksyczny. Już przy niskim stężeniu wytrąca się z wody w postaci kryształów, które zwierze może wydalić obywając się praktycznie przez utraty wody. Jest to jednak wydalanie najkosztowniejsze energetycznie.

Fizjologia wydalania

Narządy wydalnicze umożliwiają oczyszczanie płynów z ciała z końcowych, często toksycznych produktów metabolizmu, związków, które przypadkowo się w nim znalazły oraz z nadmiaru wody jonów.

Budowa i działanie układu wydalniczego człowieka.

Układ wydalniczy człowieka składa się z następujących elementów:

- nerek

- moczowodów

- pęcherz moczowego

- cewki moczowej

Mocz powstaje w nerkach, skąd jest odprowadzany moczowodami do pęcherza moczowego. Ośrodek regulujący odruchowy skurcz pęcherz moczowego i wydalanie moczu znajduje się w krzyżowej części rdzenia kręgowego.

Ośrodek ten podlega nadrzędnym ośrodkom kory mózgowej, dlatego też oddawanie moczu jest procesem świadomym.

Budowa nerki:

Nerki

Nerki są umiejscowione na tylniej ścianie jamy brzusznej, po obu stronach kręgosłupa, na wysokości od ostatniego kręgu piersiowego do drugiego kręgu lędźwiowego (dodać należy, że prawa nerka jest przesunięta nieco niżej). Do ich górnej powierzchni przylegają gruczoły nadnerczowe (nadnercza). Na przyśrodkowym brzegu każdej nerki zwraca uwagę zagłębienie nazywane wnęką nerkową, przez którą przechodzą: moczowód, tętnica nerkowa, żyła nerkowa i nerwy. Zewnętrzna część nerki to kora o jaśniejszym zabarwieniu, pod którą położony jest ciemniejszy rdzeń nerki. Ten ostatni zbudowany jest z pięciu do piętnastu piramid nerkowych, rozdzielonych słupami nerkowymi. Nazwa "piramidy" wzięła się z trójkątnego kształtu tych struktur. Podstawa każdej piramidy zwrócona jest do powierzchni zewnętrznej, natomiast wierzchołek zwrócony jest do wewnątrz. Tworzy on brodawkę nerkową, w której znajdują się ujścia przewodów wyprowadzających mocz do lejkowatej miedniczki nerkowej. Z miedniczki mocz przepływa do moczowodu i dalej do pęcherz moczowego (z każdej nerki wychodzi jeden moczowód).

Pęcherz moczowy jest nieparzystym zbiornikiem moczu o bardzo rozciągliwych ścianach. Objętość wypełnionego pęcherza wynosi nawet około 800ml, a po opróżnieniu zaledwie kilkadziesiąt.

Mocz z pęcherza moczowego usuwany jest na zewnątrz poprzez cewkę moczową. Spełnia więc funkcję wyłącznie wydalniczą.

Układ ultrafiltrujący.

nerka - moczowód - pęcherz moczowy - cewka moczowa

Nefron

Jest on strukturalną, funkcjonalną jednostką nerki. Splot naczyń włosowatych kłębuszka nerkowego tworzą tzw. sieć dziwną otoczoną torebką Bowmana. Tętniczka doprowadzająca ma większą średnicę niż tętniczka odprowadzająca. Na skutek różnicy ciśnień między kłębkiem a torebką woda i substancje drobnocząsteczkowe przesączają się (tzw. filtracja kłębuszkowa) do wnętrz torebki Bowmana. Zbierający się w niej ultraprzesącz (mocz pierwotny) ma skład chemiczny i ciśnienie osmotyczne takie samo jak płyny ciała, ale nie zawieraj komórek i białek. W kanaliku krętym I rzędu następuje zwrotne wchłanianie do płynów ciała substancji potrzebnych organizmowi - związków organicznych, jonów, wody. Procesy te określa się jako resorpcję zwrotną obowiązkową. Niektóre substancje, np. kwas moczowy, przenikają z tętniczek otaczających kanalik do jego światła. Proces ten nazwano sekrecją kanalikową.

W pętli Henlego odbywa się proces zagęszczania. Ściany zstępującej części pętli przepuszczają wodę i jony (zwłaszcza Na+). Nabłonek części wstępującej jest nieprzepuszczalny dla wody, czynnie resorbując jony i biernie mocznik.

Kanalik kręty II rzędu i kanalik zbiorczy przeprowadzają resorpcję zwrotną nadobowiązkową, ponieważ tu odbywają się procesy wchłaniania zwrotnego uzależnione od aktualnych potrzeb organizmu w stosunku do jonów i wody. Przy niedoborze są one silnie resorbowane do płynów ciał. W wyniku tych wszystkich procesów powstaje tzw. mocz wtórny, który kanalikami zbiorczymi spływa do miedniczek nerkowych.

Skład moczu

Skład moczu i jego ilość zależy od stanu fizjologicznego organizmu, środowiska życia i składu pobieranego pokarmu oraz wypijanych płynów. Około połowę rozpuszczonych w moczu substancji stanowi mocznik - produkt przemiany aminokwasów. Oprócz niego w moczu znajduje się urochrom i urobilinogen - barwniki moczowe będące produktami rozkładu hemoglobiny, kwas moczowy pochodzący z przemian kwasów nukleinowych, kreatynina - z przemian azotowych, zwłaszcza w mięśniach oraz jony sodowe, potasowe, wapniowe, magnezowe, chlorkowe, siarczanowe (VI) i fosforanowe. Średnia dobowa produkcja moczu wynosi około 1,5 dm3.

Ilość, skład i właściwości moczu mają znaczenie diagnostyczne i informują o stanie fizjologicznym organizmu. Obecność białek i hemoglobiny wskazuje na schorzenia zapalne nerek i uszkodzenie kłębków oraz cewek nerkowych, obecność cukru i ciał ketonowych - sugeruje cukrzycę, a zbyt duża produkcja moczu wskazuje na niewydolność przysadki mózgowe i wydzielanie ADH.

Higiena układu wydalniczego

Nerki są organem bardzo dobrze ukrwionym. Jest to związane z wykonywaną przez nie ciągłą pracą osmotyczną i wydalniczą, co wymaga stałego zaopatrywania w tlen. W ciągu doby przez nerki przepływ ok. 1500 dm3 krwi.

Praca nerek nie może być przerwana nawet na krótki czas, ponieważ następuje wtedy zatrucie organizmu końcowymi produktami azotowej przemiany materii. Zatrzymywanie mocznika we krwi prowadzi do ciężkiego schorzenia - mocznicy, przebiegającej z objawami śpiączki, kończącej się śmiercią.

W trosce o właściwe funkcjonowanie układu należy;

- unikać przeziębień okolicy lędźwiowej ciała;

- utrzymywać w czystości zewnętrzne narządy wydalnicze, by nie dopuścić do infekcji mikroorganizmami wywołującymi zapalenia pęcherza, a gdy wnikną dalej - miedniczek i całych nerek.

Zakażenia, zwłaszcza bakteryjne, często przechodzą w stan przewlekły i powodują zniszczenie miąższu nerkowego. Przyczyną tych schorzeń mogą być ogniska zapalne w różnych częściach ciała (migdałki, zęby, zatoki) lub niektóre choroby, np. grypa, szkarlatyna, angina.

Na nerki szkodliwie wpływ alkohol, który - przesączając się przez kanaliki - niszczy je; nerka ulega zwyrodnieniu, kurczy się i porasta tłuszczem, a kanaliki zanikają. Alkohol zmniejsza też wydzielanie ADH, działając moczopędnie. Skłonność do wytrącania się z moczu rozpuszczonych w nim substancji nieorganicznych lub organicznych jest przyczyną kamicy nerkowej (moczanowej). Wytrącające się substancje w postaci kryształków ulegają zlepieniu, tworząc kamienie. Są one wydalane z moczem lub zalegają w dogach moczowych, głównie w miedniczce nerkowej i powiększają się stopniowo w skutek odkładania się na ich powierzchni nowych złogów mineralnych. Prowadzi to nieuchronnie do postępującego uszkadzania miąższu nerki na skutek zastoju moczu i zakażenia.

Albo to:

Przewlekła niewydolność nerek

Wprowadzenie

Przewlekła niewydolność nerek (PNN), rozwija się bezbólowo, podstępnie, ‘w ukryciu’ i jest chorobą nieuleczalną, która doprowadza do śmierci, jeżeli nie zostanie zastosowane w schyłkowym jej stadium kosztowne leczenie nerkozastępcze: dializoterapia lub transplantacja nerki.

W Polsce na przewlekłe choroby nerek (PChN) prowadzące do PNN może być chorych nawet ponad 4 miliony osób, z czego tylko 200 tysięcy ma świadomość choroby. Pogarszanie się czynności nerek długo przebiega bezobjawowo, a gdy symptomy choroby się pojawiają, to są często niecharakterystyczne, co utrudnia zdiagnozowanie choroby. W skutek tego najczęściej PNN jest rozpoznawane zbyt późno. Połowa chorych zostaje zdiagnozowana w ostatniej fazie PNN, co oznacza, że może być leczona już tylko dializami lub przeszczepem nerki. Chociaż PNN nie można wyleczyć, to można znacząco spowolnić jej rozwój dzięki wczesnemu rozpoznaniu i właściwemu leczeniu.

Przewlekła niewydolność nerek

PNN oznacza, że nerki zostały w znacznej części zniszczone przez chorobę i nie są w stanie pełnić swych podstawowych funkcji, a więc wydalania wszystkich trucizn z organizmu wraz z moczem. Stadium zaawansowania przewlekłej niewydolności nerek określa się przez pomiar filtracji kłębuszkowej (glomeral filtration rate - GFR).

Tradycyjnie, dla celów praktycznych o PNN możemy mówić w przypadku, gdy szybkość przesączania kłębuszkowego obniża się poniżej poziomu 80 ml/min./1,73 m2 powierzchni ciała, co oznacza obniżenie prawidłowego przesączania kłębuszkowego nerek o 20 - 30%. Rozpoznaje się wtedy okres utajonej PNN. Największym zagrożeniem dla chorego jest zatrucie organizmu, które w finalnym stadium zwane jest mocznicą i dotyczy praktycznie wszystkich narządów, tkanek i komórek.

Zatrucie organizmu - metabolizm białek w PNN

Białka są niezbędnym składnikiem dla prawidłowego funkcjonowania organizmu. Są dostarczane w pożywieniu i odpowiednio przetwarzane przez organizm. Podczas procesu ich przetwarzania w organizmie powstają trucizny, które w całości są wydalane przez nerki. W przypadku PNN, kiedy podstawowa funkcja wydalnicza nerek jest zaburzona, część trucizn z przemiany białek pozostaje w organizmie, powodując jego zatrucie. Wraz z postępującą niewydolnością nerek zwiększa się także ilość trucizn i toksyn, a tym samym zatrucie całego organizmu (mocznica). Wówczas istnieje konieczność zastąpienia własnej niewydolnej nerki sztucznym lub pobranym organem.

Aby opóźnić tę konieczność uzasadnione jest zastosowanie diety z ograniczeniem białka.

Należy też podkreślić, że w zaawansowanych stadiach PNN chorzy samoistnie ograniczają przyjmowanie białek i kalorii, zwiększając ryzyko niedożywienia.

Niedożywienie w PNN

1.

Optymalna dieta musi dostarczać odpowiednią do potrzeb, stopnia wydolności nerek i sposobu leczenia ilość białka, energii, wody, elektrolitów, fosforanów, wapnia, witamin i minerałów. Zgodnie z zaleceniami ekspertów dieta pacjentów z PNN powinna opierać się o dietę z ograniczeniem białka odpowiednio wzbogaconą właściwymi aminokwasami (składnik budulcowy białka) i z odpowiednią ilością kalorii.
2.

Utrata łaknienia jest jednym z najwcześniej występujących czynników, wpływających na rozwój niedożywienia w PNN. Samoistne ograniczanie przez pacjenta przyjmowania kalorii i białek pojawia się, gdy filtracja kłębuszkowa zmniejsza się do 50% prawidłowych wartości, a więc już przy średnim zaawansowaniu PNN.
3.

Niedożywienie jest częstym zaburzeniem u osób chorych na PNN i poważnym czynnikiem ryzyka zwiększonej chorobowości i śmiertelności.

Mocznica - największe zagrożenie PNN

Mocznicą nazywa się stan głębokiego zatrucia organizmu w wyniku PNN. Zatrucie jest spowodowane zatrzymaniem w organizmie coraz większej ilości odpadów przemiany materii, (które normalnie wydalane są z moczem), zakwaszenia organizmu oraz zaburzenia ilości wody i minerałów w organizmie. Do najczęstszych objawów mocznicy należą: nudności, wymioty, osłabienie, niedokrwistość, drgawki, a w okresie zejściowym śpiączka mocznicowa.

Objawami towarzyszącymi są: obrzęk płuc, obrzęk mózgu, jałowe zapalenie osierdzia i martwicze zapalenie jelita grubego.

Według niektórych źródeł, w tym Discovery Channel, w warunkach ekstremalnych dla opóźnienia odwodnienia należy pić własny mocz[26][27]. Opinie na ten temat są podzielone, np. procedury opracowane dla żołnierzy amerykańskich w przypadku konieczności przetrwania w warunkach ekstremalnych ostrzegają, aby nie pić własnego moczu[6]. Inni wyjaśniają, że picie własnego moczu przez 1–2 dni, aby zapobiec odwodnieniu, nie jest szkodliwe, ale gdy mocz jest już silnie skoncentrowany, to dalsze jego picie będzie prowadzić do zatrucia organizmu toksycznymi produktami przemiany materii (po wypiciu moczu są wchłaniane z przewodu pokarmowego i trafiają ponownie do nerek) i pojawienia się objawów fatalnej w skutkach niewydolności nerek[28]. Nawet krótkotrwałego picia moczu nie zaleca się osobom z raną, która doprowadziła do zmiażdżenia tkanki mięśniowej[28], albowiem z uszkodzonych włókien mięśniowych do krwiobiegu przenikają jony potasowe i fosforowe, których usunięcie może okazać się niedostateczne, prowadząc do zagrażających życiu wysokich stężeń[28]. Także konsumpcja pokarmu bogatego w potas (np. banany) jest przeciwwskazana dla osób pijących własny mocz[28].

Ponadto w warunkach ograniczonego dostępu do wody (np. katastrofa, nocny lot samolotem) zaleca się dietę węglowodanową i ograniczenie spożycia soli oraz pokarmów bogatych w proteiny[5], aby zmniejszyć ilość produktów przemiany materii wydalanych wraz z moczem.

[Gabi1]

Proces wydzielania produktów przemiany materii począwszy od krwi, aż do moczu.
Prawie domyślnie cały proces przedstawiony w świetle " Co wydalone jako zbędne, nie ma sensy ponownego użycia" i w sumie czemu nie.

Bardziej obiektywnie należałoby dojść do wniosku, że z jakiś powodów te elementy są po prostu wydalane począwszy od krwi.
Nasze domyślne wnioskowanie na pewno nie jest pozbawione błędów, chociażby powodu tak prostego, że po drodze mamy cały układ pokarmowy, wraz z jelitem cienkim, grubym no i wydalanie moczu nie jest całym układem wydalniczym.
Nie wchłaniamy do krwi kwasu solnego, wielu bakterii i innych substancji wspomagających sam proces trawienia.
Znane są przecież takie rzeczy jak przykładowo zaburzenia w dostarczaniu pożywienia do krwi pomimo racjonalnego żywienia.
Wiele się pisze na temat chronicznego niedoboru soli mineralnych w organiźmie człowieka, pomimo tego, że ten sam organizm skutecznie takie sole wydziela z moczem czasem razem z witaminami i innymi substancjami, które powinien sobie zatrzymywać.

Z ciekawości bym się dowiedział, gdzie te elementy uryny są wchłaniane do organizmu, w którym miejscu i w jakich ilosciach jeśli chodzi o mocznik, amoniak, sole mineralne i te inne śladowe.

[taurus]

Mocz pierwotny. Pierwszy etap stanowi filtracja kłębkowa. Krew dopływając do nerek zostaje doprowadzona do kłębuszka naczyń włosowatych ciałka nerkowego przez tętniczkę doprowadzającą. Tu pod wpływem ciśnienia krwi przesącza się do torebki otaczającej kłębuszek około 1/5 objętości przepływającego osocza, tworząc tzw. mocz pierwotny.
Zawartość: mocz ten zawiera nie tylko substancje szkodliwe, które powinny być usunięte z organizmu (mocznik, kwas moczowy), lecz również substancje potrzebne, tj.: cukier, sole mineralne, witaminy oraz znaczna ilość wody.
Mocz ostateczny. Drugi etap to wchłanianie zwrotne. Pozostała część wypływa z sieci kłębuszka przez tętniczkę doprowadzającą. Tętniczka ta ponownie rozpada się na sieć naczyń włosowatych oplatając układ kanalików nerkowych. Przesączony w kłębuszku mocz pierwotny przechodzi do tego układu i ulega w nim dalszym przemianom do moczu ostatecznego.
Skład moczu: związki azotowe, mocznik, kwas moczowy, amoniak, sole sodu, potasu,
W skrócie;

mocz pierwotny ma taki sam skład jak płyny ciała. Zawiera więc m.in. mocznik, aminokwasy, glukoze, duże ilości wody, jonów (sodu, potasu, chloru, siarczanowych i fosforanowych).
Mocz ostateczny natomiast nie zawiera ani aminokwasów. Jest też bartdziej stęzony. Wzrasta ilośc mocznika poza tym w moczu ostatecznym znajdują się też barwniki (urobilinogen i urochrom), kreatynina, kwas moczowy i jony

Mocz pierwotny. Pierwszy etap stanowi filtracja kłębkowa. Krew dopływając do nerek zostaje doprowadzona do kłębuszka naczyń włosowatych ciałka nerkowego przez tętniczkę doprowadzającą. Tu pod wpływem ciśnienia krwi przesącza się do torebki otaczającej kłębuszek około 1/5 objętości przepływającego osocza, tworząc tzw. mocz pierwotny.
Zawartość: mocz ten zawiera nie tylko substancje szkodliwe, które powinny być usunięte z organizmu (mocznik, kwas moczowy), lecz również substancje potrzebne, tj.: cukier, sole mineralne, witaminy oraz znaczna ilość wody.
Mocz ostateczny. Drugi etap to wchłanianie zwrotne. Pozostała część wypływa z sieci kłębuszka przez tętniczkę doprowadzającą. Tętniczka ta ponownie rozpada się na sieć naczyń włosowatych oplatając układ kanalików nerkowych. Przesączony w kłębuszku mocz pierwotny przechodzi do tego układu i ulega w nim dalszym przemianom do moczu ostatecznego.
Skład moczu: związki azotowe, mocznik, kwas moczowy, amoniak, sole sodu, potasu,
W skrócie;

mocz pierwotny ma taki sam skład jak płyny ciała. Zawiera więc m.in. mocznik, aminokwasy, glukoze, duże ilości wody, jonów (sodu, potasu, chloru, siarczanowych i fosforanowych).
Mocz ostateczny natomiast nie zawiera ani aminokwasów. Jest też bartdziej stęzony. Wzrasta ilośc mocznika poza tym w moczu ostatecznym znajdują się też barwniki (urobilinogen i urochrom), kreatynina, kwas moczowy i jony

[remo]

Ostatnio rozmawiałem z osobą która stosowała UT i sie zatruła dlatego wynika że:
z urynoterapii mozna wysnuc wniosek ,ze nerki sa niepotrzebne a nawet wrecz szkodliwe.wydalaja przeciez tak cenna ciecz.....ciekawe tylko dlaczego ludzie z niepracujacymi nerkami,musza chodzic na dializy-inaczej organizm by sie zatrul wlasnym moczem....
I powiem Wam że juz nie wierze w te brednie o tej terapii i pijcie sobie na zdrowie,ale brat Was ostrzegał przed tym i miał racje,a ostanio ja zauważyłem u siebie bardzo nieprzyjemne skutki i nie chce mi sie o tym mówić bo i tak jak zwykle mi nie uwierzycie.
Jednak proszę o skasowanie mojego konta w cholerę!!!!!!!!!!

[kass18]

[Gabi1]

[majka27]

Witam ,chciałam się dowiedzieć czy ktoś kto choruje na raka jest tu na forum? i zażywa ut?jak długo?

[majka27]

Chciałam dodać ,że ja stosuje ut od 5-miesięcy wewnętrznie i zewnętrznie.Teraz od kilku dni na nerki i wątrobę stosuję okłady z gliny z ut odparowaną, bo pojawiły mi się torbiele w marcu tego roku.Leczyłam się metodą konwencjonalnie 2-lata temu i gdy bym wiedziała o tej metodzie spróbowała bym ją przed leczeniem.Organizm mam zniszczony chemio i radioterapią dlatego stosuje tą metodę .Szukam osób ,które tak jak ja z rakiem stosują UT.JAK długo?i z jakim skutkiem?

[N-log]

majka27 myślę że właściwszy by był oddzielny temat, wszystkim myślę byłoby wygodniej, pzdr.

[majka27]

N-log bardzo Cię proszę załóż za mnie te forum ja jestem początkująca i nie wiem jak to zrobić.Z góry dziękuje.